LEGO

The other day Boekkid and I were playing with his LEGO. Using the manual he is now able to build a LEGO construction all by himself and he then takes it apart to build something very cool of his own design. While we were busy building different Star Wars space ships, he was telling me about the jobs of his mother, parents of his friends and his teachers. He then turned around and asked me: “What do you do, Daddy? I was surprised by his question, I genuinely did not see it coming. I was under the impression that he knew what I did; obviously not. I told him that I write stories and translate other people’s stories and have loads of fun raising him. He understood what I said, but he wondered why I did not go to an office and have meetings like Mama. So I explained that because of my RA I can’t work that way. Normal working days are too long for me and make me very tired. I could see from the expression on his face that this message had registered in his inquisitive mind.

Boekkid is six years old and he is not only growing up physically, but his understanding of the world around him is deepening as well. He has always known that I have RA, but now this knowledge has a deeper meaning for him. Where in the past he would brush my RA aside and continue to nag me to play with him (often successfully), he is showing more compassion now. He often shows his compassion by giving me a hug, no one hugs like Boekkid. Once I was really moved when he burst into tears when he saw how much pain I was in during a particularly bad flare. I reached out to him and held him tight and we sat there silently hugging each other. Fortunately the moment passed quickly for him and he started making jokes. I laughed along with him and realized that this is just the beginning. Like his LEGO constructions, Boekkid’s questions about my RA will only become more complex.

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

(Note: I wrote this piece almost a year ago, Boekkid is almost 7 now!)

Ferhaan Kajee, November 2012

LEGO

Laatst was Boekkid een nieuw Lego bouwsel in elkaar aan het zetten. Hij kan dat tegenwoordig helemaal zelf met behulp van de handleiding en hij begint ook steeds meer zelf ruimteschepen te bedenken en in elkaar te zetten. Terwijl hij bezig was vertelde hij me wat zijn moeder, ouders van vrienden en zijn juffen doen. Toen keek hij me aan en vroeg: “Wat doe jij?” Ik keek op van zijn vraag, ik zag hem totaal niet aankomen. Ik was onder de veronderstelling dat hij wist wat ik doe, maar blijkbaar dus niet. Ik vertelde hem dus dat ik verhalen schrijf, af en toe teksten vertaal en met veel plezier voor hem zorg. Hij begreep het maar vroeg zich af waarom ik niet naar een kantoor ging of afspraken had zoals Mama. Dus legde ik hem uit dat ik door mijn reuma niet op die manier kan werken. Aan zijn gezicht kon ik aflezen dat deze boodschap aan was gekomen.

Boekkid is net zes geworden en hij groeit niet alleen fysiek maar ook in het besef en begrip van de wereld om hem heen. Hij heeft altijd geweten dat ik reuma heb, maar nu heeft deze wetenschap een diepere betekenis voor hem. Waar hij in het verleden het gegeven naast zich neer legde en mij er net zo lang toe bewoog om met hem te spelen (vaak met succes), leeft hij nu ook mee. Vaak toont Boekkid dit medeleven door mij een knuffel te geven, maar ik werd diep geraakt toen hij een keer in huilen uitbarstte toen hij zag hoeveel pijn ik had. Ik hield hem stevig vast en we zeiden even niets. Het moment was voor hem snel voorbij en hij begon weer grapjes te maken. Ik lachte met hem mee en realiseerde me dat dit slechts het begin is. Net zoals zijn Lego bouwsels, zullen Boekkid’s vragen over mijn ziekte complexer worden.

About these ads
Published in: on November 2, 2012 at 10:30 am  Comments (4)  

The URI to TrackBack this entry is: http://dadwithra.com/2012/11/02/lego/trackback/

RSS feed for comments on this post.

4 CommentsLeave a comment

  1. Dit is een heel vriendelijk verhaal. Welke mij moed geeft. Zelf ook kinderen. De jongste is twaalf. Maar toch is het moeilijk uitleggen wat het betekent om een bipolaire stoornis te hebben. (Een lichte overigens; want we slikken gelukkig geen medicijnen ervoor). Toen mijn dochter haar zin niet kreeg zei ze: “Pappa, jij mist een stofje in je hoofd”. En dat was een heel foutieve verkeerde opmerking van haar. Hoe kan ik dat beeld bij haar veranderen? Denk ik dan……

    Nogmaals: Bovenstaande relaas van Ferhaan is een stil en warm verhaal.

    • Bedankt voor de mooie woorden Kees! Soms is het lastig om tegen de wil van je kind in te gaan. Boekkid heeft ook wel eens na een valpartij gezegd dat hij meer pijn heeft dan mijn reumapijn…

      • Dus Boekkid had meer pijn dan zijn Vader….

        Dat klopt helemaal. Vanuit zijn optiek. Want als je midden in de pijn zit dan heb je de pijn niet. Nee, dan ben je de pijn. Zijn en hebben. ik vind het soms de twee meest mysterieuze woorden in onze taal. Heb je het? Of ben je het?

  2. My cup runneth over!! You both make me so proud.
    Huge hugs,


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: