I turn 40 in October. Besides the start of my fifth millennium on this planet, this birthday marks another ‘celebration’:

My ten-year RAnniversary.

This isn’t an occasion I particularly want to celebrate, but as this period covers a quarter of my life, it is a good moment to reflect. Since 2003 my life has had an uncanny resemblance to a rollercoaster ride. There were periods when I ascended out of physical and mental depths agonizingly slowly and sometimes these times were followed by me plunging into the abyss. Losing my job and being labeled with a disability status was one of those low points. On the other hand the birth of my amazing son was an incredible high!

Thanks to my dear friends from Cologne for this Lego themed present.

Thanks to my dear friends from Cologne for this Lego themed present.

Sometimes it feels as if I have become a different person in the last decade. In a sense I have definitely grown and have come to terms with having RA, though at times I can certainly curse this wretched disease. I have become more serious in the past ten years, but at the same time I am much more at ease with myself as a person. I am a lot happier with the way I am leading my life. Physically it is a lot more evident that I have aged ten years and the RA has only enhanced this process. My reaction time has slowed down and more people keep telling me how I’m ‘graying nicely’. If you add stiff joints and limited energy to the equation, I conclude that I have definitively left my youth behind me. This is not a bad thing. On the contrary, a software application only gets better when more constructive works is done and thus lasts longer, ‘bugs’ get removed and new features are added. I see myself as an improved version of my former self:

I am not 40.

I am Ferhaan 4.0

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

©Ferhaan Kajee, October 2013

Published in: on October 2, 2013 at 2:44 pm  Leave a Comment  

4.0 NL

In oktober word ik 40. Behalve deze mijlpaal die het startsein geeft van mijn vijfde decennium op deze aardbol, markeert het ook een ander jubileum:

Ik heb tien jaar reuma.

Dit is nu niet bepaald een verjaardag die ik wil vieren, maar aangezien deze periode een kwart van mijn leven beslaat, sta ik er toch bij stil. Mijn leven heeft sinds 2003 regelmatig de karakteristieke eigenschappen van een achtbaan gehad. Er waren periodes dat ik tergend langzaam omhoog klom en vooruitgang boekte, zowel lichamelijk als geestelijk, en soms werd dat afgewisseld met periodes waarin ik de afgrond instortte en over de kop ging. Mijn ontslag en volledige arbeidsongeschiktheid waren zo een dieptepunt. Daar tegenover stond natuurlijk de geboorte van mijn geweldige zoon!

Thanks to my dear friends from Cologne for this Lego themed present.

Thanks to my dear friends from Cologne for this Lego themed present.

Het voelt soms alsof ik een ander persoon ben geworden. Ik ben in zekere zin gegroeid, en heb de reuma een bepaalde plek in mijn leven kunnen geven, al kan ik deze rotziekte soms nog wel vervloeken. Ik ben serieuzer dan tien jaar geleden, maar ik zit ook veel beter in mijn vel. Ik ben veel meer tevreden met de wijze waarop ik mijn leven leid. Lichamelijk is het zichtbaarder dat ik tien jaar ouder ben en de reuma heeft dat proces versterkt. Mijn reactievermogen is een stuk minder en ik hoor steeds vaker dat ik ‘mooi grijs’ aan het worden ben. Tel daar stijve gewrichten en een beperkte energie huishouding bij op, dan trek ik de conclusie dat ik mijn ‘jonge jaren’ definitief achter me heb gelaten. Dit is niet erg. Integendeel, een software applicatie wordt ook alleen maar beter naarmate er meer aan gesleuteld wordt en dus langer meegaat. De ‘bugs’ worden verwijderd en nieuwe opties worden toegevoegd. Ik zie mezelf dus meer als een verbeterde versie:

Ik ben niet 40.

Ik ben Ferhaan 4.0

©Ferhaan Kajee, October 2013

Published in: on October 2, 2013 at 2:43 pm  Leave a Comment  


One of the things I love about my iPhone is that I always have my music with me and can play it anywhere. Using earphones or docking stations I can listen to my favorite songs in the living room, kitchen, bedroom, car, train and even in the bathroom! Boekgirl and Boekkid will concur that this device enables (one of) my annoying trait(s) to pick a song, click repeat and listen to it over and over AND over again. I try to spare them by doing this when they are not at home, but sometimes I simply do not try hard enough to suppress these neurotic tendencies and they then have to endure the ordeal of me singing along with Otis, Prince, Stevie or other musical giants.

Music has always been an outlet for me and singing a long to my favorite songs is a form of release for me. Before I had RA I had the option of going postal on a punching bag, but my RA-riddled wrists make that impossible now. Swimming and my exercise routine at the gym always make me feel good and brings my body relaxation. But sometimes I need another outlet and singing usually does the trick.

Fellow RA-blogger, and my hero, Rheumatoid Arthritis Guy, has a special playlist which he sometimes plays during flares. The music helps him to get through those trying RA times. Such a playlist is personal, everyone has different tastes in music and not everybody has the same emotional connection with music. So my ‘flare-playlist’ is different to his, but I did copy one track from his list: ‘Twisted’ by the awesome band Skunk Anansie. I was fortunate enough to see them in concert once and they are one of the best live acts around, if only for the amazing crowd surfing skills of the lead singer. So on a day when RA is rampaging through my body and the next day feels even worse than the day before, the strong voice of Skin gives me a lot of comfort. In particular when she sings the words: “Every day hurts a little more!”

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

© Ferhaan Kajee, January 2013

Wat ik het allerfijnste vind van mijn iPhone is dat ik overal mijn muziek kan meenemen en afspelen. In de woonkamer, keuken, slaapkamer, de auto en in de trein kan ik naar mijn favoriete muziek luisteren. Vrouw en kind zullen echter beamen dat dit apparaat (één van) mijn irritante eigenschappen meer ruimte geeft om zich te manifesteren; hetzelfde liedje herhaaldelijk afspelen. Ik probeer ze hier zoveel mogelijk in te ontzien door dit te doen als ze niet thuis zijn, maar soms doe ik niet erg mijn best om deze dwangmatige neigingen in te drukken en moeten ze lijdzaam toehoren als ik poog mee te zingen met Otis, Prince, Stevie of andere muzikale grootheden.

Muziek is duidelijk een uitlaatklep voor me en (mee)zingen stelt me in staat om de spanning in mijn lichaam los te laten. Voordat ik reuma had deed ik dat door me af en toe op een bokszak uit te leven. Maar dat is niet meer mogelijk, mijn polsen zijn te kwetsbaar. En het fitnessen werkt niet afdoende om me geheel te ontspannen. Ik voel me wel goed na het sporten het geeft me veel voldoening, maar een bepaalde spanning blijft wel in mijn lijf zitten die blijkbaar alleen door te zingen wordt bereikt.

Mede reuma-blogger Rheumatoid Arthritis Guy, heeft een aparte playlist die hij afspeelt tijdens reuma aanvallen. De muziek helpt hem zo’n periode makkelijker door te komen. Zo een lijst nummers is persoonlijk, het werkt niet bij iedereen want iedereen heeft zijn eigen muzieksmaak.  Het lied Twisted van de band Skunk Anansie heb ik wel van hem overgenomen. Als de reuma weer eens door mijn lichaam giert en de ene dag erger voelt dan de vorige, geeft de stem van de zanger Skin mij wat troost, met name als ze de woorden ‘Every day hurts a little more’ zingt.

Published in: on January 4, 2013 at 4:23 pm  Comments (2)  


Boekkid regularly says the phrase: “That was easy-peasy lemon-squeezy!” He usually says it after he has added up some numbers, made a drawing or even when he got his swimming diploma’s (I have to admit he’s swimming like a fish!). As a father I would definitely not describe parenthood as ‘easy-peasy’. It can be quite tough and I know it is important to be consistent and orderly, because Boekkid thrives when I am. Invariably there are times when I keep a loose rein and the results are evident immediately: a child who becomes bothersome and whiney and does not listen as well as he usually does. When I rein him in the problem is usually solved and all parties become a lot happier. When Boekkid was born I quickly realized that being a Dad is the most important thing I will do in my life. I do not find fatherhood difficult in the way an algebraic equation is difficult. It is more the challenge of continuously being consistent as a good father.

I think of dealing with rheumatoid arthritis in much the same way. Understanding the lessons that will help me live a good life with this disease was not hard. The challenge lies (past, present and future) in applying these lessons in every day life. And as in fatherhood I have to continuously apply these lessons. If I manage to do this well it will only benefit me. These benefits are improving my life with RA and, step by step, leading an increasingly balanced and productive life. And in turn this will lead to a happier life for me, my wife and my son. But I am pretty sure this will not happen with the same daring of a six year old boy. I will never find it ‘easy-peasy lemon squeezy’.

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

© Ferhaan Kajee, November 2012

“Dat was een makkie!”, is een zin die ik de laatste tijd regelmatig Boekkid hoor zeggen. Vaak zegt hij dat nadat hij een optelsom heeft opgelost, een tekening heeft gemaakt en zelfs toen hij zijn B-diploma haalde. Het laatste leek hij inderdaad op zijn sloffen te doen. Als vader zou ik het ouderschap absoluut niet als een ‘makkie’ omschrijven. Het kan soms best lastig zijn en ik weet dat consequentie en regelmaat het beste werken, Boekkid vaart daar ook het beste bij. Toch zijn er altijd periodes dat ik dat een beetje laat versloffen. Het gevolg is direct zichtbaar: een kind die vervelend en zeurderig wordt en bovendien minder goed luistert. Door de teugels weer wat aan te trekken is het probleem opgelost en zijn alle partijen weer een stuk gelukkiger. Ik vond al snel dat vader zijn het belangrijkste is wat ik in mijn leven zal doen. En ik vind het vaderschap niet moeilijk in de zin van een moeilijke scheikundige formule. Het is meer de uitdaging om continu consequent een goede vader te zijn.

Het omgaan met reuma zie ik precies zo. Het begrijpen van de lessen om goed met de ziekte om te gaan vond ik niet moeilijk. De uitdaging vond, en vind, ik in de toepassing van deze lessen in mijn dagelijks leven. En net als het vaderschap, moet ik ze continu blijven toepassen. Als ik dat goed doe kan ik er de vruchten van plukken. En dat is steeds beter met reuma omgaan en stap voor stap een evenwichtiger en productiever leven leiden. En dat leidt weer tot een gelukkiger leven voor mij en vrouw en kind. Maar ik weet zeker dat dit niet gepaard zal gaan met de branie van een zesjarig jongetje. Een ‘makkie’ zal ik het nooit vinden.

Published in: on November 23, 2012 at 5:52 pm  Leave a Comment  

Oscar Pistorius

I really enjoyed watching the Olympic Games in London. The Brits did a great job making it an awesome event, in particular the organization, atmosphere and of course sportsmanship. That is why it is great that the host also did so well in many of the events; ending up third in the medal table is a great achievement. “We” performed admirably as well. The performances of Ranomi, Epke, Marianne and the other athletes representing the Netherlands are most definitely part of my highlight reel of these Games. I also enjoyed watching accomplishments of the Dream Team (US basketball team), the Men’s Lightweight Four which the South African team won by an inch, the medal record of Michael Phelps and of course the dominance of the fastest man on planet earth, Usain ‘Lightning’ Bolt.

Besides these sporting achievements there were other highlights as well. Women’s Boxing made its debut as an Olympic event and Saudi Arabia sent a female judoka to the Games for the first time who was allowed to compete with a headscarf (another first!). My most inspiring part of the London Olympics was the first participation of the Blade Runner. South African Oscar Pistorius is the first Paralympian to compete in the Olympic Games. Pistorius has had both legs amputated but runs with the help of two carbon fibre prosthetics. After a long legal battle he was finally granted permission to compete in abled body athletics competitions in 2011. His first 400 meter race at the Olympics therefor was an historic event and is a huge step for less ables and chronically ill people all over the world. He is an inspiration for many, including me, who are strengthened by his perseverance and tenacity. The Blade Runner has taught me that sheer will, hard work, and a solid determination can help you achieve your goals, no matter what limitations RA may bring.

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

© Ferhaan Kajee, November 2012


Ik heb veel genoten van de Olympische spelen dit jaar. De Britten hebben er een fantastisch schouwspel van gemaakt, zowel qua sfeer, ambiance, organisatie en natuurlijk sportief. Het is dan ook mooi dat het gastland het in sportief opzicht ook heeft laten zien, een derde plek op de medaillespiegel is een uitstekende prestatie. “Wij” hebben het ook goed gedaan. De prestaties van Ranomi, Epke, Marianne en de anderen waren zeer groots en behoren zeker tot mijn hoogtepunten van deze OS. Ik heb ook genoten van andere sportieve prestaties zoals het Amerikaanse Dream Team voor Basketbal, de lichtgewicht vier van Zuid Afrika die op het nippertje de finale won, het record van Phelps en natuurlijk de dominantie van de snelste man op aarde, Usain, ‘Lightning’ Bolt.

Er waren ook hoogtepunten die los van sportieve prestaties stonden. Zo was het dames boksen voor het eerst een Olympisch evenement (het interview van Mart Smeets met voorvechtster Lucia Rijker bij Studio Sportzomer hierover is zeer de moeite waard!) en vaardigde Saudi-Arabië voor het eerst een vrouwelijke judoka af, die met hoofddoek op mocht sporten (ook een unicum). Het meest in het oog sprong echter de deelname van de ‘Blade Runner’. De Zuid-Afrikaan Oscar Pistorius is de eerste paralympiër die aan de reguliere Olympische Spelen heeft meegedaan. Hij is dubbel geamputeerd, maar rent met behulp van twee protheses van koolstofvezel. Na een juridische strijd kreeg hij toestemming om aan reguliere atletiek wedstrijden mee te doen. Zijn eerste optreden in de 400 meter series was dus een historische gebeurtenis en een belangrijke stap voor minder validen en chronisch zieken over de hele wereld. Hij is een inspiratiebron voor velen, waaronder ik, die zijn les in doorzettingsvermogen zeer ter harte nemen.

Published in: on November 16, 2012 at 2:58 pm  Leave a Comment  

Jerry Seinfeld

American comedian Jerry Seinfeld made a web-series called “Comedians in Cars getting Coffee”. In this show Seinfeld picks up a comedian friend to – you guessed it – drive around in a classic car and get some coffee. They have conversations about their past, other famous people and the mundane every day things. It turns out that these chats are a breeding ground for making great jokes! I love this show because it gives me insight into the way great comedians and writers think and work. I particularly love the way Seinfeld observes the world around him and will prod and poke a particular topic, because he knows there’s a joke in there somewhere. He has taught me how to view the world around me with the eye of a writer.

In one of the episodes Seinfeld visits the legendary actors and comedians Carl Reiner (age 90) and Mel Brooks (age 86). I was surprised to learn that these gentlemen have been good friends since the 1950s. In fact Mel Brooks has been coming over every night to Carl Reiner’s house for over 62 years to have diner, watch a movie and watch Jeopardy. You don’t see something like this very often, these comedic giants have formed a unique and great friendship. At one stage Reiner explains that Brooks is so comfortable in Reiner’s home that he sometimes falls asleep in front of the tv with his mouth open. Seinfeld comments: “That’s what old men do. That’s a privilege of old man-ness.”

It’s a beautiful and endearing anecdote. But as I was watching it I realized that, on occasion, I fall asleep on the couch in front of the tv as well, sometimes fairly early in the evening. I don’t believe my mouth is agape, but @Boekgirl obviously says differently… Despite the increase of energy in my body, due to the magic potion called Humira, I often retire to bed quite early. It’s what RA patients do. It’s a privilige of RA-ness.

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

© Ferhaan Kajee, November 2012


Jerry Seinfeld

De Amerikaanse komiek Jerry Seinfeld heeft een webserie gemaakt die “Comedians in Cars getting Coffee” heet. In deze serie haalt Seinfeld een bevriende beroemde komiek op en gaan ze, u raadt het al, een bakkie doen. De gesprekken die gevoerd worden gaan nergens over en dat blijkt juist de meest vruchtbare voedingsbodem te zijn voor het maken van goede grappen. Ik vind de serie vooral leuk omdat het mij een inzicht geeft in de denk- en werkwijze van goede komieken en schrijvers. Vooral de manier waarop Seinfeld naar de wereld om hem heen kijkt en vanuit elke hoek een bepaald onderwerp analyseert om de grap te vinden, vind ik uniek. Hij heeft me geleerd om vaker met een oog van een schrijver naar de wereld om me heen te kijken.

In een van de afleveringen bezoekt Seinfeld de legendarische acteurs en komieken Carl Reiner en Mel Brooks, respectievelijk 90 en 86 jaar oud. Deze twee heren zijn al sinds de jaren vijftig goed bevriend. Brooks komt al 62 jaar elke avond bij Reiner langs om te eten, tv en een film te bekijken. Zoiets komt niet vaak voor en het is dan ook een mooie vriendschap. Reiner omschrijft dat Brooks zich zo op zijn gemak voelt bij hem thuis dat hij wel eens met open mond op de bank voor de tv in slaap valt. Seinfeld zegt daarop: “Dat is wat oude mannen doen. Het is een voorrecht van ‘oude-manheid’.”

Het is een mooi en aandoenlijke anekdote, maar ik realiseerde me dat ik ook af en toe op de bank in slaap val, soms al vroeg in de avond. Ik geloof dat mijn mond niet open valt, maar mijn vrouw heeft daar uiteraard een andere mening over… Ondanks de toename van energie in mijn lijf, dankzij de toverdrank genaamd Humira, ga ik meestal vroeg op bed liggen. Het is iets wat wij doen, het is een voorrecht van ‘reuma-patiëntheid’.

© Ferhaan Kajee November 2012

Published in: on November 9, 2012 at 10:24 am  Leave a Comment  


The other day Boekkid and I were playing with his LEGO. Using the manual he is now able to build a LEGO construction all by himself and he then takes it apart to build something very cool of his own design. While we were busy building different Star Wars space ships, he was telling me about the jobs of his mother, parents of his friends and his teachers. He then turned around and asked me: “What do you do, Daddy? I was surprised by his question, I genuinely did not see it coming. I was under the impression that he knew what I did; obviously not. I told him that I write stories and translate other people’s stories and have loads of fun raising him. He understood what I said, but he wondered why I did not go to an office and have meetings like Mama. So I explained that because of my RA I can’t work that way. Normal working days are too long for me and make me very tired. I could see from the expression on his face that this message had registered in his inquisitive mind.

Boekkid is six years old and he is not only growing up physically, but his understanding of the world around him is deepening as well. He has always known that I have RA, but now this knowledge has a deeper meaning for him. Where in the past he would brush my RA aside and continue to nag me to play with him (often successfully), he is showing more compassion now. He often shows his compassion by giving me a hug, no one hugs like Boekkid. Once I was really moved when he burst into tears when he saw how much pain I was in during a particularly bad flare. I reached out to him and held him tight and we sat there silently hugging each other. Fortunately the moment passed quickly for him and he started making jokes. I laughed along with him and realized that this is just the beginning. Like his LEGO constructions, Boekkid’s questions about my RA will only become more complex.

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

(Note: I wrote this piece almost a year ago, Boekkid is almost 7 now!)

Ferhaan Kajee, November 2012


Laatst was Boekkid een nieuw Lego bouwsel in elkaar aan het zetten. Hij kan dat tegenwoordig helemaal zelf met behulp van de handleiding en hij begint ook steeds meer zelf ruimteschepen te bedenken en in elkaar te zetten. Terwijl hij bezig was vertelde hij me wat zijn moeder, ouders van vrienden en zijn juffen doen. Toen keek hij me aan en vroeg: “Wat doe jij?” Ik keek op van zijn vraag, ik zag hem totaal niet aankomen. Ik was onder de veronderstelling dat hij wist wat ik doe, maar blijkbaar dus niet. Ik vertelde hem dus dat ik verhalen schrijf, af en toe teksten vertaal en met veel plezier voor hem zorg. Hij begreep het maar vroeg zich af waarom ik niet naar een kantoor ging of afspraken had zoals Mama. Dus legde ik hem uit dat ik door mijn reuma niet op die manier kan werken. Aan zijn gezicht kon ik aflezen dat deze boodschap aan was gekomen.

Boekkid is net zes geworden en hij groeit niet alleen fysiek maar ook in het besef en begrip van de wereld om hem heen. Hij heeft altijd geweten dat ik reuma heb, maar nu heeft deze wetenschap een diepere betekenis voor hem. Waar hij in het verleden het gegeven naast zich neer legde en mij er net zo lang toe bewoog om met hem te spelen (vaak met succes), leeft hij nu ook mee. Vaak toont Boekkid dit medeleven door mij een knuffel te geven, maar ik werd diep geraakt toen hij een keer in huilen uitbarstte toen hij zag hoeveel pijn ik had. Ik hield hem stevig vast en we zeiden even niets. Het moment was voor hem snel voorbij en hij begon weer grapjes te maken. Ik lachte met hem mee en realiseerde me dat dit slechts het begin is. Net zoals zijn Lego bouwsels, zullen Boekkid’s vragen over mijn ziekte complexer worden.

Published in: on November 2, 2012 at 10:30 am  Comments (4)  


There is a certain distance between patients and their doctors. I found this distance normal, especially since all rheumatologists and other physicians who are treating me and have treated me maintain this space. This distance is kept to ensure a certain level of professionalism. But there is a growing global movement that wants to change this:
COM-Passion for Care.

In April this year Salmaan Sana talked about his experiences as a medical student. He found there was an important element missing in his training to become a doctor: compassion. He wasn’t taught to show compassion to his patients. So with a team of likeminded compassionate people, they decided to change that. This team wrote the Charter for Compassion for Care and is asking people in the healthcare world who ‘want to restore compassion as the core principle of healthcare’ to sign this charter.

Watch Salmaan’s presentation here:

I find Salmaan’s story inspiring and it made me think. Do I show compassion to others if they are hurt or sick? After some soul searching I discovered that since I have rheumatoid arthritis, I am less sympathetic towards other people who are sick or hurt. In my previous job as an assistant manager in a bookshop I showed little compassion towards staff that called in sick. I would be civil to them on the phone, but what I was thinking was: “I have RA and I made it into work! What are YOU complaining about?” Nowadays I sometimes caught myself showing little pity to my son when he hurt himself.

So I decided my behavior was unacceptable. Our society has hardened in the last decade and lacks compassion. The result is that there is little to no compassion in healthcare. This has to change. But this change has to start with me, especially as a parent. If I want to raise an empathic child I will have to give the right example. Signing the Charter on www.compassionforcare.com is the first natural step. I hope many in the medical field will follow my example.

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.


Er bestaat een zekere afstand tussen een patiënt en zijn arts. Deze afstand ervoer ik als gewoon, helemaal omdat alle reumatologen en andere artsen die mij hebben behandeld deze afstand hanteren. Deze afstand is er om een zekere mate van professionaliteit in stand te houden. Er is echter een wereldwijde beweging op gang gekomen die een document heeft opgesteld die mensen moet inspireren om compassie weer het leidende principe in de zorgverlening te maken: COM-Passion for Care. Tijdens TEDxMaastricht werd deze beweging gepresenteerd door student geneeskunde Salmaan Sana. Hij realiseerde zich tijdens zijn studie dat er iets miste in zijn opleiding tot arts. Er werd hem niet geleerd compassie te tonen naar zijn patiënten. En daar wil hij verandering in brengen.

Salmaan’s voordracht was inspirerend en heeft me aan het denken gezet. Toon ik compassie naar anderen toe als zij iets mankeren? Ik ontdekte dat ik minder begaan ben met ziektes en pijntjes van andere mensen sinds ik reuma heb. In mijn vorige baan toonde ik weinig medelijden met personeel die zich, terecht, ziek melde. “Ik heb reuma, maar ben er toch gewoon! Wat zeur je nou?”, dacht ik toen bij mezelf. En tegenwoordig betrap ik mezelf erop dat ik mijn zoon soms weinig mededogen toon als hij zich bezeert. En dat vind ik onacceptabel.

Er is te weinig compassie in onze verharde samenleving. En dus is er ook te weinig compassie in de zorg. Daar moet verandering in komen. Maar die verandering begint bij mezelf, helemaal als ouder. Als ik een barmhartig kind wil opvoeden, zal ik het goede voorbeeld moeten geven. Het ondertekenen van het manifest op www.compassionforcare.com is een logische eerste stap. Ik hoop dat velen in de zorg hetzelfde gaan doen.

©Ferhaan Kajee 28-11-2011

Published in: on November 28, 2011 at 9:19 am  Comments (1)  


(WARNING: this blog post is full of bad puns!)

Last week I had an appointment with my rheumatologist. Even though it did not feel like it at the time, it was a matter of joint interest. The reason for this was the news she had for me. In this joint statement she told me that my right wrist had a crack in the joint (some joint damage). You can imagine that this news threw me completely out of joint. This was not the type of joint hearing I had travelled all the way to the hospital to, to hear. In fact I was so upset I felt I had sufficient grounds to get my doctor thrown in the joint. Not that the hospital is such a classy joint…

If you're thinking you can't see anything out of the ordinary, you are right. On the surface the wrist still looks the same

I was still reeling when I walked to my car. To calm myself down I considered rolling a joint, but upon reflection I decided that seeing more than three colors in a traffic light was not going to solve this problem, however much fun it would be to see a technicolor light sign. Having something to eat seemed more appropriate so I swung by the local burger joint.
After lunch I visited my physical therapist for a joint session. The full body workout was good and left me feeling stronger and supple. I had a long and fruitful joint discussion with my PT about my wrist and we felt confident and at ease to move forward in this new situation. In fact I would dare say that my physical therapist and I were joint winners.

Thank for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

© Ferhaan Kajee 15-06-2011

Published in: on June 15, 2011 at 12:43 pm  Comments (5)  


Last Spring we went to London for a holiday. We had a great time, in part because we spent time with family and friends. Of course we explored this great city as well and we made two visits to the Natural History Museum. This museum has an excellent dinosaur exhibit and Boekkid is absolutely nuts about dinosaurs.

London has a lot to offer in the areas of culture and creativity and not just in the form of museums, because there are a number of shops and companies that really think out of the box as well. It is a great place to get inspired. This inspiration and seeing loved ones, really energizes me. But here is where the danger lies of overdoing it. Whenever I visit London, I produce so much adrenaline, that I have to be very careful that do not to do too much.

Fortunately London has a good rating on my “RA-friendly scale”. The good and efficient public transport system enables you to get around easily. The double decker busses reach the outer suburbs with great frequency and connect well with the well-organized Tube system. But almost unknowingly you tend to walk long distances at some Tube stations. Fortunately there are many cafes or trendy coffee houses to take a load off. And the London Cabs can take you anywhere you need to go. There are many great museums with a wide array of specialities, that are often free of charge, have comfy chairs and are all wheelchair accessible. There is a small detail of this capital that I like; the public restrooms have warm water which is welcome in the winter (Holland, unfortunately believes that we should always wash our hands with cold water).

It’s a pity that I am not able to walk the streets of such a nice city for an entire day anymore. But there are plenty of option to use my energy efficiently. That is why I visit London so regularly. So how RA-friendly is your city?

Thank you for your time, take care of yourself and remember to keep passing the open windows.

Ferhaan Kajee, September 2010


Tijdens de meivakantie zijn we naar Londen geweest. We hebben een erg leuke tijd gehad, mede door het bezoek aan familie en vrienden. Natuurlijk hebben we deze grote stad zelf ook verkend, zo zijn we maar liefst twee keer naar het National History Museum geweest. In dit museum is een ontzettend gave dinosaurus expositie en Khalil is op dit moment helemaal weg van dino’s.

Londen heeft ontzettend veel te bieden op het gebied van cultuur en creativiteit, niet alleen in musea, maar ook bij winkels en andere bedrijven. Het is bij uitstek een plek om inspiratie op te doen. Die inspiratie geeft me nieuwe energie, alsmede het zien van bekenden. Maar daarbij ligt er ook een gevaar op de loer; overbelasting. Tijdens een bezoek aan deze bruisende hoofdstad produceer ik meer adrenaline en moet ik erg oppassen dat ik niet te veel doe.

Gelukkig scoort Londen goed op mijn ‘reuma-vriendelijk-schaal’. Het goede openbaar vervoer net maakt het makkelijk om je te verplaatsen. De dubbeldekkerbussen rijden met grote regelmaat vanaf verre buitenwijken en is goed te combineren met het overzichtelijke metronet. Ik merk wel dat je bijna ongemerkt veel loopt op sommige metro stations. Gelukkig zijn er vele cafés of hippe koffietenten om even te kunnen zitten. En de Londense taxi’s kunnen je natuurlijk overal brengen waar je maar wilt. Musea’s zijn er in grote getale, op allerlei gebied, zijn vaak gratis toegankelijk en hebben veel zitmogelijkheden. Een klein detail, ik vind het erg fijn dat ik mijn handen met warm water kan wassen in openbare wc’s, vooral in de winter is dat erg prettig.

Jammer genoeg kan ik niet meer de hele dag door zo een mooie stad wandelen, maar er zijn genoeg mogelijkheden om mijn energie goed te verdelen. Daarom blijf ik er terugkomen.

Published in: on March 7, 2011 at 12:52 pm  Leave a Comment  

Get every new post delivered to your Inbox.